‘Ik heb geen zin om me voor klanten uit te sloven’

op 19 september 2011 door lise witteman in interview

Vincent, de zoon van voormalig Wegener-bestuursvoorzitter Jan Houwert, begint op zijn vijftiende een eigen webhostingbedrijf. Zijn bedrijf loopt gesmeerd, nu nog een sociaal leven.

Vincent Houwert is zestien wanneer hij met zijn vader een rijwielzaak binnenstapt. Hij heeft vervoer naar school nodig en denkt aan een scooter. Vader Jan — dan nog bestuursvoorzitter van uitgeefconcern Wegener en terug te vinden in de Quote-500 — is het met hem eens dat hij een vervoermiddel nodig heeft en is bereid dat te financieren. Houwert sr. kijkt uitgebreid om zich heen, wijst een fiets aan en vraagt de verkoper: ‘Wat moet die kosten?’ ‘Honderdvijftig gulden.’ Vincent krijgt honderdvijftig gulden. Als hij een scooter wil, moet hij de rest maar zelf ophoesten.

De boodschap komt over. Wanneer Vincent twee jaar later een lening van 250.000 gulden nodig heeft voor zijn groeiende bedrijf, klopt hij in eerste instantie bij de bank aan, niet bij zijn vader. Vincent: ‘Ik wilde dat niet. Nog liever leende ik het geld tegen vijftien procent bij de bank, dan voor nul procent bij mijn pa.’

Zo zet Vincent Houwert (29) al jong zijn leven in het teken van verzet, van onafhankelijkheidsdrang of misschien wel simpelweg van razende ambitie. Als kind van het digitale tijdperk breekt hij met de machtige courantierdynastie die zijn voorouders opbouwden en begint op zijn vijftiende een webhostingbedrijf: True. De onderneming wordt een groot succes, maar gaat ten koste van zijn sociale leven. Op aandringen van zijn vrienden is hij inmiddels met een inhaalslag bezig. Maar een vrouw? ‘Dat is een beperking van mijn vrijheid.’

Het balkon van Houwerts appartement in Amsterdam kijkt uit over de Amstel. Tijdens het interview zit hij met zijn rug schuin naar het water, maar steeds wanneer hij wat langer over een vraag moet nadenken, werpt hij een blik over zijn schouder, naar beneden. Daar ligt een horecaterras in aanbouw, te zijner tijd geschikt voor tweehonderd man. ‘Ik ben er een beetje huiverig voor’, zal hij tegen het einde van het gesprek zeggen. ‘Misschien verhuis ik wel. Als ik het niet meer zie zitten, ben ik binnen een week weg.’

Het is dezelfde stelligheid waarmee Houwert ruim tien jaar geleden naar Amsterdam trok als initiatiefnemer van het webhostingbedrijf True. Weg van de enorme villa met oprijlaan van zijn ouders in Arnhem. Weg van de school, waar hij toch al zelden kwam.

Slechte invloed op de klas
Zijn puberteit bracht Houwert voornamelijk door achter de computer. Zoals meer tieners tijdens de beginjaren van het internettijdperk verdiende hij gemakkelijk geld door websites te bouwen voor bedrijven die zelf die kennis nog niet in huis hadden. Vincent: ‘Dat liep een beetje uit de hand. Een van mijn websites werd heel goed bezocht, maar de partij die daarvoor de online dataruimte verschafte, was naar mijn mening niet zo goed. Dus kocht ik op mijn vijftiende mijn eerste server van het geld dat ik bij elkaar had gesprokkeld met het bouwen van websites. Die kostte enkele duizenden guldens.’

‘Voor die leeftijd verdiende ik wel veel. Ik herinner mij de aanschaf nog heel goed. Met mijn piepstemmetje belde ik naar de Verenigde Staten om het ding te bestellen. Van die kant kreeg ik natuurlijk de vraag: “Excuse me, mag ik je moeder even aan de lijn?” Maar mijn moeder had geen idee wat ik aan het doen was en hoe ik dat kon betalen.’

‘Mijn ouders vonden dat “gehobby” maar niets. Die waren van mening dat ik mij met school moest bezighouden. Ik was voor hen vooral iemand die op zijn scooter rondscheurde, uitging en zijn school verwaarloosde. Geen idee wat mijn vader wilde dat ik zou worden. In elk geval eerst het gymnasium en dan naar de universiteit, dat was de enige weg die deugde.’

Houwert lacht een schuin lachje. ‘Het waren niet altijd de beste tijden. Toen ik achttien was, ging ik ook vrij snel het huis uit. In die tijd zat ik toch al meer in Amsterdam voor mijn bedrijf dan in Arnhem op school. Ik weet nog goed dat ik door de rector op het matje werd geroepen. Ik zou een slechte invloed op de klas hebben door er nooit te zijn.’

Bomberjack en kale kop
Met neutrale stem: ‘Ze begrepen mij niet echt denk ik, ook vrienden niet. “Die gast doet iets met computers, whatever.” Voor de buitenwereld zal ik een beetje een gabber zijn geweest, maar om me daartegen af te zetten liep ik dan weer in een skatebroek en reed ik op een kakbrommer. Bomberjackje, dat dan weer wel. Kale kop, dat ook. Ik vond het leuk om tegendraads te zijn.’

‘Nog diezelfde week dat ik van school ging, betrok ik een studentenkamertje in Almere. Nee, ik werd niet het huis uitgezet, maar het hield zeker verband met elkaar. Tja, als je puber bent, wat is je vader dan voor je? Hij is vervelend, een blok aan je been. Je mag dingen niet en omdat je onder zijn dak woont, moet je je daaraan houden. Ik vond het tijd om te vertrekken.’

Ook de jaren die volgden trok Houwert zich weinig aan van zijn omgeving. Terwijl vrienden van hem studeerden en het studentenleven ontdekten, werkte hij dag en nacht voor zijn bedrijf. Erkenning zocht hij niet, zegt Houwert. ‘Ik doe gewoon wat ik leuk vind.’

Het is een bewering die slechts een enkeling geloofwaardig kan brengen. Maar deze jonge ondernemer komt ermee weg. Houwerts blik blijft tijdens het hele interview neutraal, op het saaie af. Hij doet geen moeite om de zaken leuker of spannender te maken dan ze zijn. Bij de thee geen koekje. ‘Onverstoorbaar’, is de typering van zijn vrienden. Het is een karaktereigenschap die ook zijn vader Jan Houwert regelmatig is toegedicht.

Toch kan Vincent zich nog goed de momenten herinneren dat hij zich wél door zijn ouders gezien voelde. Bijvoorbeeld toen ze op zijn vijftiende plots verschenen op het door hem geliefde dancefeest Mysteryland. ‘Ze wilden eens bekijken wat het voorstelde. De muziek vonden ze vreselijk en mijn moeder zakte met haar hakken weg in de modder, maar de sfeer beviel hen.’ Of tijdens de officiële opening van zijn kantoor in Amsterdam. ‘Ik zag ze denken: hé, hij is echt iets aan het doen.’ Inmiddels heeft Houwert naar eigen zeggen ook ‘een aanzienlijk betere band’ met zijn ouders. Ze hebben elkaar gevonden in hun liefhebberij voor moderne kunst. Samen gaan ze naar exposities en musea.

Ook het werk van Houwert is samen met zijn bedrijf veranderd, gegroeid. Maar hij weigert nog steeds zich voor klanten uit te sloven. Houwert: ‘Die houding heeft me in het begin ook wel klanten gekost hoor. Ik kwam bijvoorbeeld een halfuur te laat binnen bij zo’n groot mediabedrijf in mijn semi gabber-outfit, omdat ik tot drie uur ’s nachts had geprogrammeerd. En dan zaten daar aan een lange tafel achttien man in pak, klaar om een powerpointpresentatie voorgeschoteld te krijgen.’

Of het dan zoveel gevraagd is rekening te houden met de belevingswereld van zijn klanten? ‘Ik heb het geduld niet om tien keer te zeggen dat wij de beste zijn. Als ik zeg dat wij de beste zijn, dan is dat zo. En als mensen dat niet begrijpen, dan is dat jammer.’ Hij voegt toe: ‘Gelukkig heb ik sinds jaar en dag mensen in dienst die voor mij het verkoopwerk doen.’

Einde aan de cowboydagen
‘Mijn werk is inmiddels meer manager-achtig geworden, de wat stoffigere dingen. Dat is wel jammer. De cowboydagen uit de begintijd zijn voorbij. Ook ben ik meer tijd aan mijn privéleven gaan besteden, op aandringen van mijn vrienden. Ik sta vaak te koken met vrienden en ga regelmatig uit.’

Veel van je vrienden denken nu over samenwonen, trouwen en kinderen krijgen. Maar volgens hen wil jij vooral een huis met dikke muren om harde muziek te kunnen afspelen.
‘Die verschillen zijn er altijd geweest. De een heeft op zijn twintigste een gezin, de ander niet. Ik ben degene die dat niet heeft. Eigenlijk wil ik überhaupt geen kinderen. Dat lijkt me een beperking van mijn vrijheid. Nu mijn onderneming stabiel is en goed draait, heb ik juist de mogelijkheid om elke dag te bepalen wat ik ga doen. Dat vind ik lekker. Ik ben altijd graag op mijn eigen houtje bezig geweest. Dat heb ik nog steeds.’

Zou je een vaste relatie kunnen hebben?
‘Ik denk het niet. Mijn vrijheid is mijn grootste goed en ik denk niet dat ik volwassen genoeg ben om dat aan te kunnen. Het is zo beperkend, de hele tijd een persoon in je huis. En volgens mij is er geen vrouw die het accepteert als ik zeg dat ik binnen nu en een halfuur naar Curaçao vertrek. Ik ben heel erg ad hoc met dat soort dingen.’

Heb je het weleens geprobeerd?
‘Nee.’

Weleens verliefd geworden?
‘Ook niet echt.’ Even een blik op de Amstel. ‘Ik ben het vermoedelijk alweer vergeten op het moment dat ik eraan denk. Het zal mijn korte interessespanne zijn.’

‘Mijn moeder vraagt er weleens naar’, formuleert hij tot slot bedenkelijk. Om er snel aan toe te voegen: ‘Maar het is een onderwerp waar ik het eigenlijk niet met mijn ouders over heb.’

‘Moet dit in de krant?’

17 reacties

  1. Marian Kester

    19 september 2011 @ 17:22

    Heel herkenbaar en goed geschreven stuk. Heb zelf een zoon die onderneemt en school er nog bij doet. “Allemaal theoretisch gelul” Ook liever zelf de zaken opknappen. Er zijn toch echt vele wegen die naar Rome leiden.

  2. Julian

    17 november 2014 @ 03:45

    brandon

    25 november 2014 @ 22:12

    Angel

    28 november 2014 @ 05:00

    Lance

    28 november 2014 @ 17:24

    Nathan

    9 december 2014 @ 04:23

    Joey

    11 december 2014 @ 14:17

    julius

    16 december 2014 @ 16:56

    James

    20 december 2014 @ 12:49

    Alex

    15 januari 2015 @ 20:24

    gerald

    16 januari 2015 @ 11:06

    ronnie

    26 januari 2015 @ 05:38

    alberto

    31 januari 2015 @ 05:03

    homer

    31 januari 2015 @ 23:50

    Lewis

    2 februari 2015 @ 02:03

    Daniel

    7 februari 2015 @ 15:37

    William

    8 februari 2015 @ 20:32

    Accountants allochtonen amsterdam arbeidsmarkt criminaliteit crisis cultuur denemarken dieren economie europa Financieel FollowTheMoney immigratie Job Cohen journalistiek justitie Lobby marokko media milieu obama ondernemen onderwijs openbaar vervoer politiek binnenland politiek buitenland porno ProRail psychologie PvdA PVV recht vakantie verenigde staten wilders

  • Meta

  • RSS twitter.com/LiseWitteman