Vlaamse zweep over calvinistisch Trouw

op 31 mei 2011 door lise witteman in interview

Als het gesprek eigenlijk al ten einde is, weet hij het toch niet helemaal zeker. Weifelend: ‘Misschien moet ik wel… Nee, nee. Dit is mijn verantwoordelijkheid.’

De vraag die hoofdredacteur Willem Schoonen (1958) aan zichzelf stelt is of hij het interview voor publicatie nog moet voorleggen aan De Persgroep, sinds 2009 de eigenaar van Trouw. Daarmee verwoordt hij het vraagstuk dat centraal stond tijdens de reorganisatie: wie is er verantwoordelijk voor wat?

Als een wervelwind woei De Persgroep de afgelopen twee jaar over de redacties van De Volkskrant, Trouw en het Algemeen Dagblad. ‘De Belgen’ schudden de boel flink op, schrapten redactieleden, voerden nieuwe structuren door en reduceerden de taken van de hoofdredacteur tot precies dat: hoofd van de redactie.

‘On-Nederlands’ noemt Schoonen nu de manier waarop De Persgroep huis hield. ‘De schop werd in de hand genomen en in de grond gestoken. Geen dikke rapporten, geen enorme voorbereidingstrajecten, maar snel handelen. Dat heeft een heleboel voordelen, maar er worden ook dingen kapot gemaakt, waarvan je later denkt: dat was niet goed.’

Schoonen toont zich tijdens het gesprek over de Belgische overname een man van de nuance. Als hij refereert aan de gesprekken waarbij besluiten over het aantal ontslagen moeten worden genomen, labelt hij die: ‘discussies’. Of, hooguit: ‘heftige discussies’. En wanneer het gaat over de verschillen tussen de Nederlandse en de Vlaamse krantencultuur, doet het kwaliteitsniveau van de Vlaamse kranten ‘niet zo heel veel onder’ voor het niveau van Nederland.

Schoonen: ‘Ik heb zelf jaren in België gewoond als correspondent in Brussel. Mensen hadden daar geen abonnement, maar kochten hun krant ’s ochtends in de kiosk. Dan moet je opvallen als krant. Bijvoorbeeld door extra bijlagen of cadeautjes. En de voorpagina moet knallen, die moet schitteren.’

Maar een opzichtig voorkomen, dat is nu juist wat het calvinistische Trouw altijd probeerde te vermijden. Trouw is rustig, degelijk en met een nadruk op religie en filosofie. Het imago wat de achterban zo lief is. Schoonen: ‘Voor De Persgroep was Nederland in het begin enigszins een onbekend landschap. Kijk, wij zijn een calvinistisch land. Als wij de krant heel erg dik maken, dan krijgen wij klachten van lezers dat zij de krant niet uit krijgen. Dat vinden ze zonde.’

Ondanks die kennis van de cultuurverschillen, zag Schoonen niet op tegen de komst van De Persgroep. Schoonen: ‘Er was behoorlijk wat pessimisme in de Nederlandse krantenmarkt, óók uitgestraald door uitgevers en hoofdredacteuren zelf. En hier kwam een Belgische uitgever met een heilig geloof in de betaalde en gedrukte krant.’

Ter kennismaking maakte de ceo van De Persgroep, Christian van Thillo, een rondje langs de verschillende krantendirecties. Schoonen: ‘Ik heb verteld waar Trouw voor staat. Maar de identiteit is eigenlijk nooit een discussiepunt geweest. We zijn een duidelijk geprofileerde krant en waren ook toen al jaren stabiel of groeiende. Dat onderschreef De Persgroep al snel.’

Wel had Schoonen in het begin moeite met de ‘extraatjes’ die Trouw haar lezers naar Vlaams model ging aanbieden. Het eerste betrof een magazineserie bij de zaterdagedities over ‘Succesvol fotograferen’. ‘Dat was echt een novum voor Nederland, die marketingcampagnes’, zegt Schoonen, terugkijkend. ‘Ik was er vrij pessimistisch over. Maar die eerste weken van het magazine waren de losse verkopen ongekend.’

Een andere grote ingreep vond plaats op de redactie, waar net plannen werden uitgevoerd om de redactie te verbreden met internet- en video-activiteiten. Na lang peinzen, zegt Schoonen daarover: ‘Het was dubbel om die newsroomgedachte los te laten. Het is natuurlijk prettig om gewoon als opdracht te hebben: maak een goede krant. Punt. Aan de andere kant, tja.’ Na weer een pauze: ‘Trouw heeft geen massabereik en moet het hebben van slimme manieren om de kruimels uit de markt te halen. Of het nou via een online community was, via speciale bijlagen of evenementjes. Dat verlaat je met zo’n overname.’

Het langste zwijgmoment volgt ten slotte op de vraag hoe Schoonen zelf naar zijn werk gaat sinds de reorganisaties. Uiteindelijk: ‘Het is anders. Eerst moest ik oplossingen zoeken voor de meest uiteenlopende zaken. Dat was hartstikke leuk, maar de keerzijde is dat ik me moest bezighouden met een heleboel dingen die eigenlijk niet tot mijn beroep behoren. Nu kan ik me puur richten op dat wat echt mijn vak is. Dat is ook een groot genot.

En dan, pesterig: ‘Maar ik heb af en toe nog de neiging om me er tegenaan te bemoeien. Het is toch ons kind hè, die krant.’

Tags:

13 reacties

  1. trevor

    17 november 2014 @ 12:54

    roland

    26 november 2014 @ 04:39

    vernon

    28 november 2014 @ 03:53

    roland

    29 november 2014 @ 12:09

    Adam

    5 december 2014 @ 21:19

    Adrian

    6 december 2014 @ 03:22

    Melvin

    9 december 2014 @ 02:48

    Oliver

    13 december 2014 @ 02:17

    eugene

    15 december 2014 @ 02:24

    Gene

    15 januari 2015 @ 05:03

    Clifford

    18 januari 2015 @ 23:16

    ryan

    6 februari 2015 @ 21:51

    bruce

    8 februari 2015 @ 14:20

    Accountants allochtonen amsterdam arbeidsmarkt criminaliteit crisis cultuur denemarken dieren economie europa Financieel FollowTheMoney immigratie Job Cohen journalistiek justitie Lobby marokko media milieu obama ondernemen onderwijs openbaar vervoer politiek binnenland politiek buitenland porno ProRail psychologie PvdA PVV recht vakantie verenigde staten wilders

  • Meta

  • RSS twitter.com/LiseWitteman