Onderwijl, in de Ministerraad…

Balkenende kijkt niet op van zijn papieren totdat alle ministers in stilte zijn gaan zitten.  Dan draait hij zijn kin omhoog richting Bos. “Zeg het maar Wouter, hoe zie je het nu verder?”

Bos glimlacht schalks. “Sorry, Jan Peter. Ik geloof niet dat ik je volg. Volgens mij is het duidelijk dat wij hier bijeen zijn om een besluit te nemen?”

Balkenende blijft Bos strak aankijken. “Je hebt het besluit gefrustreerd Wouter, nu is het ook aan jou om met een oplossing te komen.” Bos: “Ik heb niets gefrustreerd. De suggestie dat de PvdA akkoord zou gaan met een verlenging van de missie is door hem en hem alleen gewekt.” Bos knikt naar Verhagen, die geen krimp geeft.

Bos vervolgt: “Wat had je dan verwacht? Dat wij met een deadline van 1 maart, twee dagen voor de verkiezingen, onze zege aan een verlenging zouden geven? Nee Jan Peter, dat is niet eerlijk. Het CDA heeft zichzelf in deze puinhoop gebracht. Jullie hadden..” Weer een veelbetekenende blik van Bos naar Verhagen. “..nooit de internationale gemeenschap moeten doen geloven dat dit kabinet met een verlenging van de missie akkoord zou gaan. Dus ik kaats de vraag graag terug: Zeg het maar Jan Peter, hoe wil je het nu verder?”

Met kleine oogjes kijkt Balkenende Bos zwijgend tijdlang aan. Bos strijkt zijn haar naar achter. Koenders rommelt wat met papieren. Verhagen fronst. Rouvoet kijkt van het ene gezicht naar het andere, lijkt iets te willen zeggen, slikt dat in, pakt een pen, krabbelt iets op papier, bijt op de pen, legt de pen neer, legt zijn handen in zijn schoot, buigt het hoofd en doet een schietgebedje.

Balkenende: “Goed, dan geef ik je de volgende twee opties. Optie 1: we geven straks samen een persconferentie. Ik begin. Jij zegt daarna dat de ministerraad geen gehoor wilde geven aan je wens om vandaag te besluiten. Dat je hebt ingezien dat dit kabinet niet uit deze kwestie zal komen en dat daarom dit kabinet zijn ontslag zal indienen.” Bos: “En wat zeg jij?” Balkenende: “Dat de PvdA een overhaast besluit verlangt welke niet in het belang van de Afghanen, noch van de Nederlandse militairen is, noch in het belang van Nederland in het aanzien van de internationale politiek en dat daarom het CDA geen gehoor heeft willen geven aan de wens van de PvdA om vandaag gehoor te geven aan diens wens nu met een besluit te komen, in het licht van de zorgvuldigheid die rond dergelijke processen betracht dient te worden et cetera et cetera. En dat dáárom dit kabinet haar ontslag zal indienen.”

Bos laat zich niet kennen. “En optie 2?” Balkenende: “Optie 2 is dat we allebei een beetje buigen. Ik krijg een extra ministerraad eind volgende week opdat ik kan zeggen dat we nieuw overleg hadden met de Navo, en nog een aantal mogelijkheden hebben doorgesproken. En dat we op basis daarvan uiteindelijk een besluit hebben genomen. Bos: “En dat besluit is?” Balkenende: “Dat we een Nederlandse delegatie in Uruzgan houden die toe zal zien op een degelijke overdracht van onze taken aldaar, een verkapte trainingsmissie, en dat we bovendien de ontwikkelingshulp opschroeven.”

De ogen van Rouvoet schieten nu van de een naar de ander. De spanning is te snijden. Plots begint hij te lachen. Alle verbaasde hoofden richten zich tot hem. “Wat heb jij nu?” vraagt Koenders. Rouvoet schudt lachend zijn hoofd. “Ik moet denken aan een uitspraak van Frits Wester. Hij zei: Er zijn drie mogelijkheden. 1. Balkenende buigt; 2. Het kabinet valt; 3. Politiek Den Haag komt met een oplossing waar alleen politiek Den Haag op kan komen.”