Virtuele kinderporno Europees vergrendeld

In 2002 was er nog zoveel gesteggel over. Er lag een nieuw wetsartikel voor de Staten-Generaal, en wat daarmee te doen. Artikel 240b van het wetboek van Strafrecht zou gaan inhouden dat ook virtuele kinderpornografie, zolang een kind het verschil zou kunnen missen met de werkelijkheid, strafbaar is. Tegen die tijd was het taboe op kinderporno in korte tijd heel groot geworden. Zeker na het drama-Dutroux. De progressieven haalden wel argumenten over de vrijheid van fantasie uit de kast, maar hielden zich betrekkelijk gedeisd. Afschuwelijke verhalen stonden nog te vers in het geheugen van de bevolking. Geen partij wilde de naam krijgen de beschermheer van de pedofielen te zijn. En dus kwam het wetsartikel door de volksstemmingen en verdween de discussie naar de achtergrond.

Zozeer naar de achtergrond zelfs, dat nu aangaande een nog door de Eerste Kamer goed te keuren Europees verdrag, geen parlementariër nog een woord heeft gerept over een van de verdragsartikelen die virtuele kinderporno verbiedt. Overigens ís er de mogelijkheid voor deelnemende landen een voorbehoud op dat aspect van het artikel te maken. Doch, door niemand wordt dat zelfs maar overwogen. Immers, zo zal gedacht worden, in Nederland is virtuele kinderporno toch al strafbaar. Het verdrag zal dus niets veranderen aan de status quo.

Toch is dat wat kort door de bocht. Wanneer dit wetsartikel door de Eerste Kamer is goedgekeurd, en de Eerste Kamer zal dat ongetwijfeld doen, verplicht Nederland zich tevens op Europees niveau virtuele kinderpornografie strafbaar te houden. Dat neemt de laatste ruimte voor nationale discussie weg. Terwijl we toch in een tijd leven, dat zelfs in het conservatieve Amerika het Amerikaanse hooggerechtshof nog gewoon durfde te verklaren dat een subcultuur (lees: pedofielen) van een inspiratiebron ontdoen, een poging is om iemands privégedachten te controleren. Virtuele porno, zo stelde het Hof, kan worden gebruikt om kinderen te verleiden, maar dat geldt ook snoepgoed of cartoons. Virtuele kinderporno “is geen verslag van seksueel misbruik, noch maakt het slachtoffers”.