Zieltjes winnen tijdens de Amerikaanse verkiezingen

op 13 oktober 2008 door lise witteman in reportage

Zaterdag, de ochtend na Halloween. Onder een warm herfstzonnetje loop ik naar de parkeerplaats van een supermarkt. Het trefpunt. Mijn ‘I Love Barack Obama’ T-shirt wordt hartelijk ontvangen door de wachtenden. Binnen luttele minuten zijn mijn naam en telefoonnummer genoteerd, krijg ik een Obama-sticker opgeplakt, word ik ingedeeld bij iemand met een auto en kan ik op weg. Mijn partner voor die dag heet Hisao Yatsuhashi, een architect. Het is de eerste keer dat hij op vrijwilligerspad gaat, maar zijn vrouw en hij hebben wel al enige donaties gemaakt. Met name wanneer John McCain weer eens in een tv-spotje “we kunnen hem niet vertrouwen” verkondigt, grijpt hij naar de portemonnee. Geen wonder dat Obama de meeste donaties in de geschiedenis van de Amerikaanse verkiezingen heeft opgehaald. De mensen zijn gemotiveerder dan ooit om deze man in het Witte Huis te krijgen.

Dit verkiezingsjaar zijn ook veel Nederlanders, met name studenten, naar de Verenigde Staten getrokken om een paar maanden vrijwilligerswerk te doen voor de Obama-campagne. Het grootste deel van de tijd zitten ze op kantoor en bellen ze potentiële stemmers. Af en toe gaan ze erop uit. Zieltjes winnen. Een van hen liep ik bij een speech van Barack Obama tegen het lijf. Het bleek zowaar een oud schoolgenoot! Samen met jonge mensen vanuit de hele wereld werkt hij voor een Obama-kantoortje nabij Washington. De geoliede Obama-machine leert veel over organisatie en management, een leuke aanvulling voor de prille c.v. van een student. Ik nam me voor ook een dagje zendwerk te gaan doen. Hoewel journalistieke codes objectiviteit voorschrijven, wil ik liever geen John McCain-stem op mijn geweten hebben. In een ‘swingland’ als de Verenigde Staten zou dat immers zomaar de beslissende stem kunnen blijken. Via internet schreef ik me daarom in als Obama-vrijwilliger en ontving per mail de adresgegevens van de verzamelplaats. Vanaf daar zou de organisatie de regie overnemen.

Na een uurtje bereiken we Virginia, de ultieme twijfelstaat. In een klein kantoor achter een tandartsenpraktijk worden we ontvangen. En onmiddellijk weer weggestuurd; elders zijn we harder nodig. We trekken verder zuidwaarts. Het volgende adres is een huis in een suburb dat is ingericht als veldkwartier voor Obama-voorvechters. Hier krijgen we uitleg over onze taak. Of, beter gezegd, ons takenpakket. Het blijkt dat we bij deuren moeten aanbellen van mensen die zijn geselecteerd naar aanleiding van zowel een telefoontje als een eerder deurbezoek. Aan deze mensen moeten we vragen op wie ze stemmen, of ze nog meer informatie nodig hebben, of ze misschien op verkiezingsdag een lift behoeven en of ze interesse hebben zich als vrijwilliger in te zetten. Vervolgens moet de vergaarde informatie worden gedocumenteerd. De in te vullen papieren kunnen we op weer een ander adres krijgen.

Het laatste trefpunt betreft een veranda van eveneens een suburb-woning. Daar horen we het ongelofelijke bericht dat er meer vrijwilligers dan te bezoeken deuren zijn. Welke campagne kan zich nu op zo’n mededeling beroemen! Maar voor ons is het vervelend. Na tweeëneenhalf uur in de auto te hebben gezeten, verlangen we een beetje actie. Gelukkig komt er net een vrouw terug die geen zin meer heeft en van wie wij de adressenlijst kunnen overnemen. Eindelijk op pad. In een rustig wijkje waar om en om tuinen met McCain- en Obama-tuinbordjes staan, mogen we het missionarissenwerk gaan verrichten. Achter de eerste deur bevindt zich een vrouw van een jaar of 35 met een kindje op haar arm. Een beetje nerveus draaien we ons riedeltje af. Ze blijkt een McCain stemmer, voor ons een teken om niet in discussie te gaan en haar verder een prettige dag te wensen. Wie eenmaal zijn ziel aan de duivel heeft verkocht, zo luidt onze opvatting, is niet meer te redden.

Tijdens onze kruistocht komen we plots twee opgeschoten jongens tegen die driftig foldertjes in brievenbussen aan het stoppen zijn. McCain-vrijwilligers! Beleefd zeggen we goedemiddag. Ze groeten ons terug, maar voegen er sluw aan toe: “Dus jullie zijn op pad voor die socialist.” Nu moet je begrijpen dat ‘socialist’ in de Verenigde Staten een soort scheldwoord is: iemand die je zuur verdiende centjes wil afpakken om ze aan willekeurige vreemden mee te geven. Mijn collega verweert zich dapper tegen de aanval. “Ik stem gewoon op de man die de belastingen van de middenklasse gaat verlagen.” De jongens lachen schamper en vervolgen hun weg. Achter hun ruggen gaan we onmiddellijk in tegenoffensief en posten bij alle door hun besmette huizen Obama-folders. Dat zal ze leren.

Na anderhalf uur zijn we 15 deuren nagelopen, verspreid over één wijk, en hebben we drie Obama-stemmers en twee McCain-stemmers genoteerd. De rest is niet thuis of komt alle folders, telefoontjes en vrijwilligers de neus uit. Moegestreden begeven we ons naar het laatste huis. Een grote blanke man met zonnebril en honkbalpet is daar in de tuin aan het werk, een blaffende hond aan zijn zijde. Onwillig en sceptisch staat hij ons te woord. Zonder twijfel een McCain-stemmer. Voorzichtig vragen we hem naar zijn voorkeur. “Nou, euh”, klinkt zijn zware stem, “ik dacht er eigenlijk over op Obama te stemmen.” Onmiddellijk staan Hisao en ik op scherp. Deze man valt zowaar nog over de streep te trekken! “Heeft u misschien nog informatie nodig? Een lift op verkiezingsdag?” De man denkt diep na. “Wanneer sluiten de kiesbureaus?”, vraagt hij uiteindelijk. “Zeven uur ’s avonds.” Dat valt niet goed. “Wel wat vroeg.” “Maar ze gaan al om zes uur ’s ochtends open”, zegt Hisao snel. En ik voeg er grappend aan toe: “Wanneer u uw hond in de morgen uitlaat, kunt u er meteen even langs gaan”, gebarend naar het grommende monster. Dat idee schijnt de man te bevallen. De wenkbrauwen rijzen geïnteresseerd boven de zonnebril. “En waar is het ook al weer?” Wij geven het adres van een nabij gelegen kiesbureau en drukken hem op het hart zijn stem aan Obama te geven. De man mompelt instemmend en trekt zich weer terug in de tuin.

En zo hadden we toch nog een zieltje gewonnen. Wie weet, misschien zelfs de beslissende.

Tags: ,

Reageren?

Comments are disabled.